Behandelfrequentie omlaag & minder vaak grenzen opzoeken

Op het moment verschijnen er weinig persoonlijke berichten op mijn blog. Dat komt omdat ik zo ontzettend veel trouw-gerelateerde onderwerpen wil behandelen dat er weinig tijd over is om over mezelf te schrijven. Bovendien denk ik soms nog steeds dat het helemaal niet zo interessant is om dingen over mijzelf te vertellen.

Het gaat goed

Maar vandaag dus weer eens een update, anders dan de ‘mijn week in foto’s‘. En het gaat goed met mij. Buiten de gewone dagelijkse struggles natuurlijk. Zo ben ik nog steeds onder behandeling bij de manueel therapeut voor mijn nek en zijn de bezoekjes aan de psycholoog ook nog niet voorbij.

Bij beide therapeuten is de behandelfrequentie omlaag gezet, en waar dat bij de één een goed teken is, is dat bij de ander niet zo. Omdat mijn lichaam te heftig reageert op de behandelingen van de manueel therapeut ga ik hier nog maar eens in de twee weken naar toe. Zelfs met deze lagere behandelfrequentie loop ik tegen een aantal problemen aan waar ik eerder ook al last van had: duizeligheid, vergeetachtigheid, concentratiestoornissen en woordvindproblemen.

grenzen opzoeken

Alles opschrijven

Nu zijn die dingen lastig, maar niet onoverkomelijk. En de pijn is wél minder geworden, dus er gaat toch ook iets goed. Waar ik het meest tegenaan loop is dat ik soms dingen vergeet op mijn werk. Ik probeer dat te ondervangen door alles op te schrijven of mensen te vragen om me dingen te mailen, maar alsnog gaat dat af en toe mis. Gelukkig weten ze op mijn werk van mijn situatie en doen ze er niet moeilijk over.

I love my job

Over dat werk, dat gaat dus écht heel lekker. Ik houd me met van alles en nog wat bezig en heb geen seconde rust. Heerlijk vind ik dat! De opdrachten die ik mag uitvoeren zijn uitdagend en vragen mijn creativiteit en kennis. Bovendien leer ik nog elke dag nieuwe dingen, en dat vind ik super tof. Niet gedachteloos opdrachten in een systeem invoeren, maar écht nadenken.

Bovendien heb ik ook hele leuke collega’s (waarvan sommige volgens mij wel eens een blogje lezen, dus ik moet oppassen met wat ik zeg 😉 ) waar ik goed mee overweg kan. Toen ik net begon was ik even bang om met bijna alleen maar vrouwen samen te gaan werken, maar dat valt me reuze mee. Zou dat aan het vakgebied (verloskunde) liggen? Het zijn stuk voor stuk gepassioneerde vrouwen die er niet voor weg deinzen om dingen op te pakken. Heel fijn.

grenzen opzoeken

Niet te veel grenzen opzoeken

Die drukte op het werk, plus het bijhouden van een blog, sporten en af en toe eens wat met vrienden willen doen vergt op het moment nogal veel van me. Maar het zijn allemaal leuke dingen, die ik eigenlijk niet op wil geven. En dat is wat het lastig maakt. Wat het al die tijd al lastig maakt. Als ondernemend persoon met veel hobby’s en interesses is het zo lastig als je lichaam niet wilt wat je geest wel wilt.

Deze periode staat voor mij dan ook voornamelijk in het teken van het vinden van een balans. Steeds meer daalt het besef in dat ik altijd minder belastbaar zal zijn dan een ‘gezond’ iemand van 25. Er zijn dingen die ik (misschien) nooit meer kan, en er zijn dingen die ik voortaan alleen nog maar kan doen als ik de bijkomende pijn accepteer. En dat zijn echt stomme dingetjes, waar ik nooit eerder over na heb gedacht:

  • een schoudertas dragen, zelfs als het zo’n mini-geval is
  • flessen opendraaien met mijn rechterhand
  • zonder handschoenen naar buiten als het ook maar een heel klein beetje koud is
  • in de achtbaan gaan – vooral achtbanen als de Bob, Joris en de Draak en andere achtbanen waarbij je flink heen en weer wordt gegooid
  • een dag winkelen zonder pijnstillers én veel pauze (alhoewel verplicht vaker een terrasje pakken natuurlijk geen nadeel hoeft te zijn)
  • fulltime werken – ook hierbij ziet het ernaar uit dat dat niet meer mogelijk is
  • zware dingen tillen – ‘Schááááát, kun je even helpen?’
  • op een normale manier applaudisseren. Mensen kijken altijd raar op als ik met mijn linkerhand mijn rechterarm sla. Helaas, hand doet te veel pijn
  • hard over een drempel rijden – zeker op een slechte dag is dit killing voor mijn nek
  • even snel over mijn schouder kijken – de rek houdt gewoon ineens op
  • omhoog kijken – zelfde verhaal
  • op mijn buik slapen – schijnt al niet echt goed te zijn, maar mij gaat het niet meer lukken zonder pijn.

grenzen opzoeken

Waar niet iedereen aan denkt

Natuurlijk is dit slechts een kleine greep uit dingen die niet goed meer lukken, maar ik merk dat het dingen zijn waar niet iedereen bij stil staat.  En dat is maar goed ook, want ik gun het niemand om hier uit ervaring over mee te kunnen praten. Vaak vragen mensen naar hoe het gaat met mijn gezicht, wat super lief is en waar het waarschijnlijk ook het meeste opvalt. Maar er is stiekem nog veel meer ‘mis’ met mij. Dingen die je niet kunt zien, en waardoor ik me soms een enorme aansteller voel. Nog steeds.

Nog wel werk aan de winkel

Zoals je ziet blijven er dus wel verbeterpuntjes voor mezelf. Niet zo zeer op het gebied van ‘meer dingen kunnen doen’ als wel het accepteren dat sommige dingen zijn zoals ze zijn. Balans vinden. En nieuwe uitdagingen aangaan binnen die balans. Want ik ben nog lang niet klaar met leren, werken en het aangaan van nieuwe uitdagingen.

 

6 gedachten over “Behandelfrequentie omlaag & minder vaak grenzen opzoeken

  1. Wat een openhartige post. Het lijkt mij inderdaad niet alleen moeilijk dat je bepaalde dingen niet (meer) kan, maar daarnaast ook dat mensen in je omgeving daar eigenlijk niet zo bij stilstaan, of makkelijk aan voorbij gaan.

    1. Ja dat is zo, en ergens is het juist wel goed dat mensen er niet bij stil staan. Dat laat het me zelf soms ook wat makkelijker vergeten 🙂 het heeft twee kanten..

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!