Een moeilijke week – 2 jaar na het ongeluk

Morgen is het alweer 2 jaar geleden dat ik het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein voor het eerst bezocht. Dat ik voor het eerst een ritje maakte in een ambulance en dat ik voor het eerst een ernstig ongeluk had. De afgelopen weken merkte ik steeds vaker dat ik even down was, maar ik kon er niet helemaal de vinger op leggen waar dat aan lag. Tot ik ineens dacht: het is bijna 3 februari. Blijkbaar ben ik er onbewust toch weer mee bezig, en dat terwijl ik soms niet eens weet hoe lang het geleden is.

2 jaar

Carnavalsvoorbereidingen

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met de carnavalsvoorbereidingen. Ik ben weer (nog steeds) bezig met het breien van een Oeteldonkse sjaal, heb carnavalsmuziek opgezocht op Spotify en afgelopen zaterdag hadden vriendlief en ik het Opwarmbal. Daarbij gingen we alvast in carnavalskledij en met foute muziek ons helemaal klem zuipen.

Oké, ik heb me niet klem gezopen. Ik had de volgende dag nergens last van, behalve dan mijn nek. En een slaaptekort. Omdat ik vrijdags opnieuw behandeld was door de magnetiseur, baalde ik als een stekker dat ik twee dagen later alweer zo veel pijn had. Tegen beter weten in hoopte ik dat het lag aan de korte nacht en dat het snel beter zou gaan.

Stomme nek

Nou ja, niet dus. Mijn verjaardag bracht ik door met een gruwelijke hoofd- en nekpijn en ook de dagen daarna waren niet veel beter. Dat maakte me meer chagrijnig dan het zou moeten doen, want ik ben inmiddels toch wel redelijk bekend met deze pijn. Toen ik ook nog eens de pot met augurken niet open kreeg werd ik alleen maar verdrietig. Huilen om een pot augurken, het moet niet erger worden.

Gelukkig heb ik allerlei hulpmiddelen voor de kracht die ik in mijn hand mis. Nummer 1: vriendlief. Nummer 2: een oude-vrouwen-rubber-dingetje dat je over de dop of het deksel heen doet en waardoor je minder kracht hoeft te zetten.

2 jaar

Was dat litteken maar weg

Eigenlijk heb ik mijn litteken redelijk geaccepteerd. Het zit dan wel in mijn gezicht, maar vaak denk ik er niet eens meer aan als ik met iemand praat. Tijdens het Opwarmbal was dat anders. Ken je dat, dat je je ineens ergens bewust van wordt en dat je het dan niet kunt vergeten? Een puistje dat je gezicht ontsiert, waarvan jij denkt dat IEDEREEN het ziet. Zo voelde ik me ineens. Gelukkig niet de hele avond.

Afgelopen week was ik aan het werk toen ik ook ineens zo’n momentje had. Uit het niets kwam ineens bij mij de gedachte naar boven ‘was dat litteken maar weg’. Ik zou zo graag eens lekker in mijn ogen wrijven, met een fijn gevoel in de spiegel kijken en niet hoeven na te denken voor ik krab als ik jeuk heb bij mijn oog.

Plastische chirurgie van de toekomst

Wie weet, hebben ze over tien jaar wel een prachtige oplossing voor littekens zoals de mijne. Laten ze nieuwe huid groeien op een labrat (Ieeeeh), die dan getransplanteerd kan worden naar mijn gezicht. En dan wel zo dat je helemaal niets meer ziet. En ondanks dat ik deze week weer even veel moeite met mezelf had, weet ik eigenlijk niet of ik het dan wel de moeite waard vind om zo’n operatie te ondergaan.

2 jaar

Ten slotte heb ik nu wel echt een heel gaaf Halloween kostuum, waar ik niet eens wat voor hoef te doen… En als ik ooit een slechterik wordt zoals in de films, heb ik het litteken ook alvast. Twee jaar, het voelt korter en langer tegelijk. Zou ik ooit deze dag kunnen doorkomen zonder te denken aan wat er gebeurd is? De tijd zal het me leren.

 

5 gedachten over “Een moeilijke week – 2 jaar na het ongeluk

  1. Sterkte Anne, kan me voorstellen dat je toch even terugvalt in oude gevoelens. En je bewustzijn over je litteken weer terug komt. Ik vind je overigens prachtig, met litteken. X

    1. Aah lief!! Ik wil er niet in blijven hangen, maar met momenten val ik inderdaad toch even terug. Hopelijk is het na morgen weer even over 😉

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.