Over hoe moeilijk het is om hulp te accepteren

Ik vind het ontzettend moeilijk dat ik soms om hulp moet vragen. Waar ik toen we net ons huis hadden gekocht meteen de struik/boom in de tuin aanviel met een zaag, moet ik nu mensen om hulp vragen bij het snoeien van een paar boompjes. Dat is lastig, en een lang proces. Maar wel een proces waar ik stappen in kan zetten. Natuurlijk met behulp van mijn omgeving.

Om hulp vragen in de supermarkt

Afgelopen donderdag heb ik voor het eerst om hulp gevraagd in de supermarkt. Normaal gesproken neem ik vriendlief mee als er zware dingen getild moeten worden, maar dat ging nu even niet. Hij was kinderen aan het bang maken in de spooktent op de IJVO (kindervakantieweek) en ik had een kratje bier nodig. We gingen namelijk aan de BBQ ‘s avonds, en zonder bier komen te zitten was geen optie.

Dus ging ik de winkel in, haalde 5 stokbroden en vroeg aan de caissière of iemand misschien een kratje bier voor mij kon halen en in de auto zetten. Natuurlijk had ik een caissière die nieuw was, met als gevolg dat ik de hele rij onnodig een minuut of tien ophield. Wat voelde ik me opgelaten, maar tegelijkertijd ook trots. Trots dat ik om hulp durfde te vragen!

hulp te accepteren

Toch voelt het nog wel gek

Dat ik als jonge meid geen zware dingen kan tillen, en op moeilijke dagen al niet eens een handtas kan dragen. De jongen die aankwam met het kratje bier keek ook lichtelijk verbaast dat ik geen oud vrouwtje was.

In de avond kon ik gelukkig ook iedereen om hulp vragen, bij het dekken van de tafel, het halen van de drankjes en het opruimen. Hierdoor kon ik zelf ook genieten van de avond, en een beetje tot rust komen. Aan het begin van zo’n avond moet ik altijd een keuze maken: een wijntje, of pijnstillers? Deze avond koos ik voor een wijntje, en dankzij iedereen die aanwezig was bij de barbecue ging dat helemaal prima.

Waar ligt mijn grens?

Sinds ik ben begonnen bij mijn huidige werkgever moet ik weer helemaal opnieuw mijn grenzen bepalen. Te veel doen levert pijn op, te weinig doen een gevoel van onvrede en verdriet. Wil ik op de lange termijn slagen in het leven, moet ik die grenzen nú goed bepalen. Doe ik dat niet, weet ik dat er een kans is dat ik niet één stapje achteruit val, maar meteen een stuk of 10.

hulp te accepteren

Een vol hoofd

In mijn hoofd ben ik dus enorm druk op het moment. En dat levert dan soms weer problemen op met slapen (oké, niet soms. Altijd.). Ik heb enorm veel ideeën voor mijn blog, maar ben terug gegaan van 7 dagen bloggen naar 4 dagen bloggen. Die lijst met onderwerpen wordt dus alleen maar langer op het moment. En dan komen er straks weer trouwbeurzen aan die ik graag zou bezoeken, wil ik ook nog wel eens wat leuks doen met vriendlief én werk ik 32 uur bij de allerleukste organisatie ever. Oh ja, en dan wil ik ook nog het sportregime aanhouden dat ik 2 jaar geleden had. Ja, je snapt het: onhaalbaar.

Op het moment zweef ik dan ook een beetje van het één naar het ander, onderwijl kijkend waar mijn grenzen liggen. Het is maar goed dat mijn omgeving voor me klaar staat en me af en toe vriendelijk (maar dringend) herinnert aan mijn grenzen.

Hoe bepaal jij je grenzen?

Volgens mijn psycholoog ben ik een beetje (en dat is zacht uitgedrukt) perfectionistisch. Dat draagt eraan bij dat ik moeite heb met het bepalen van mijn grenzen, omdat ik het nooit genoeg vind. Hoe bepaal jij je grenzen? En wat doe je als het even niet gaat? Ik kan alle hulp goed gebruiken, en wie beter te vragen dan jullie, die regelmatig mijn blog lezen. Heb je tips? Laat ze achter in de reacties!

6 gedachten over “Over hoe moeilijk het is om hulp te accepteren

    1. Het is inderdaad een onwerkelijk idee dat het me straks meer op kan leveren, maar ik wéét dat het zo is. Dus daar gaan we maar voor 🙂

  1. Hee meis! Ik vind je situatie heel herkenbaar en vind het enorm knap hoe je ermee om gaat! Het is inderdaad heel moeilijk om als jonge meid om hulp te moeten vragen, maar je hebt gelijk: als je nu je grenzen niet zet dan krijg je daar later last van.
    Ik pas zelf altijd de lepel-methode toe, of nouja, ik zie het gewoon als een x-aantal punten wat je per dag te besteden hebt. Als je slecht slaapt dan heb je al een paar punten minder en zal je rustiger aan moeten doen. Het hele huis stofzuigen kost meer punten dan de vaatwasser uitruimen, dat snapt iedereen. Het is een gemakkelijke methode om uit te leggen als mensen je eens vragen stellen over waarom je om hulp vraagt.
    Wat voor mij helpt: ik heb een kort antwoord wat ik kan geven als mensen me gek aankijken. Dat je niet altijd aan de buitenkant kan zien wat er aan de binnenkant mis is, en dat als ik die zitplaats in de bus/hulp bij het dragen/etc. niet nodig zou hebben, ik er niet om zou vragen.
    Ik train mezelf er ook op om dit vriendelijk uit te leggen, aangezien ik nogal pinnig kan reageren als er iemand naar vraagt; bemoei je met je eigen zaken.
    Ook ga ik er altijd maar vanuit dat mensen het goed bedoelen. Ik vind nieuwsgierigheid (“wat heb je dan precies?”) altijd superongepast, ik ken je niet, waarom moet ik uitleggen wat er medisch mis is met me?! Maar mensen zijn nu eenmaal nieuwsgierig wat dat betreft, en ze vragen het heus niet om me later uit te lachen en tonen eigenlijk altijd compassie. Met dat in mijn achterhoofd wordt het vragen om hulp veel gemakkelijker. Also: mensen vinden het fijn om een ‘goede daad’ te verrichten. Als jij vraagt wat je nodig hebt en uitgebreid bedankt dan worden mensen daar zelf vaak ook blijer van.
    Oke, het is een lang en weinig samenhangend verhaal geworden, sorry. Maar het is ook een complex samenhangend ding waar je niet 1 antwoord op kan geven/vinden. Zoek wat voor jou het fijnst is!

    1. Hee meis, die lepel methode is heel handig! Dat maakt het een stuk makkelijker uit te leggen als ik iets niet kan doen. En ik ben altijd van mening dat mensen mogen vragen wat ze willen, ze bedoelen het inderdaad vaak niet slecht. En van mij krijgen ze dan een ‘standaard’ antwoord, want niet iedereen hoeft álles te weten haha. Dankjewel voor je tips, helpt zeker weten!!

  2. Vind alleen je positieve instelling al geweldig, had iedereen dat maar! ;-). Dat je om hulp durft te vragen is al super, want dat is één van de lastigste dingen. Snap heel goed dat je als jonge meid alles zelf wilt doen en ook vind dat dat moet kunnen, dus als dat niet lukt is dat even slikken. Vwb grenzen bepalen…dat vind ik een hele lastige. Ik ga ook heel vaak over mijn grenzen heen om dan pas te beseffen dat het zo niet kan. Wat bij mij vaak het beste werkt is heel even afstand nemen van alles zodat ik met een helikopter view alles kan bekijken en overzicht kan creëren. Hoop dat je een manier vindt die werkbaar voor je is! Vier dagen per week bloggen en 32 uur per week werken is veel werk. Ik merk ook dat ik fulltime werken en zoveel bloggen niet meer volhoud, dus dan maar een stapje terug. Fijn dat je het elke dag bloggen hebt kunnen loslaten, geeft hopelijk iets meer rust

    1. Zo lief! Ja soms zou ik meer een helikopter view moeten gebruiken haha, leerproces… eigenlijk stom dat we over onze grenzen moeten gaan om ze te leren kennen… ik ga de komende periode mijn best doen om balans te vinden en van daaruit zien we wel weer verder 😉

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.