Lieve ambulancemedewerkers, wat heb ik respect voor jullie

Daar lag ik, op de koude grond. ‘Volgens mij moet je een ambulance bellen.’ Zei ik tegen degene die mij net had aangereden. Het was ernstig, moest wel ernstig zijn. Even dacht ik nog: Wat als de ambulance nou voor niets komt? Dat het allemaal wel meevalt?

Lees ook: Brief aan de bestuurder

Het duurde lang, voordat ik de ambulancemedewerkers hoorde arriveren. Inmiddels was ik ijskoud, begon alles pijn te doen en wist ik zéker dat het ernstig genoeg was voor de ambulance. Gek, maar ik weet niet meer of ze zich hebben voorgesteld. Ik weet geen namen meer, en zal ze waarschijnlijk nooit meer zien. Maar ik heb wel nog een aantal vragen, die ik ze zo graag zou willen stellen.

Lieve ambulancemedewerkers,

Wat hoorden jullie, toen je de oproep binnen kreeg om naar mij toe te komen? Aanrijding, jonge vrouw met ernstig gezichtsletsel? Ik wist zelf nog niet dat het veel meer dan een schrammetje was, maar wisten jullie dat wel al meteen? Hoe verliep de rit naar mij toe? Ik weet dat jullie om moesten rijden omdat er een straat afgesloten was. Baalde je daar van, omdat elke seconde telde? Voor mij voelde elke seconde die ik daar lag als een eeuw, voelden jullie dat ook zo?

Toen jullie aankwamen was de schok al een beetje voorbij en begon alles steeds meer pijn te doen. Je had niet zo veel aan mij, toen je vroeg waar het allemaal pijn deed. Ik kon me namelijk alleen maar focussen op de pijn in mijn hand en gezicht. Heb ik wel aangegeven wat er nog meer pijn deed, of viel ik in herhaling?

‘Is het erg, in mijn gezicht?’

Jullie waren met zijn tweeën en ik vroeg aan één van jullie: ‘Is het erg, in mijn gezicht?’ Je was heel eerlijk en gaf aan dat het een lelijke wond was, maar dat we naar het ziekenhuis gingen om het te fiksen. Jullie konden zien hoe het er bij lag, niet zo prettig. Hoe houd je dat vol? Ga je ‘s avonds naar huis en denk je dan nog wel eens na over wat je die dag allemaal hebt gezien? Droom je dan ook over de bloederige dingen die je die dag hebt gezien? En dan te bedenken dat ik misschien nog niet eens het ernstigste geval was die dag.

Voordat ik op de brancard ging, moesten jullie mijn kleding openknippen. Ik was vast niet de eerste die vroeg of dat niet anders kon. ‘Er zit toch een rits in mijn jas, zei ik.’ Dat mijn mouwen ook opengeknipt moesten worden snapte ik, maar mijn Oeteldonkse sjaal, wat had ik daar een moeite mee. Jullie bespraken nog even of het niet anders kon, maar uiteindelijk moest ook die geknipt worden. Ook al had ik er niets over te zeggen, dat jullie naar me luisterden en keken of er een andere manier was, dat gaf me een fijn gevoel.

Ik heb mijn hart bij jullie uitgestort

Ik heb mijn hart bij jullie uitgestort. Gezegd dat het mijn eigen schuld was, wat helemaal niet zo was. Maar ik heb nooit tegen jullie kunnen zeggen dat het niet mijn eigen schuld was. Dat ik in de war was, en dat ik onzin uitkraamde. Terwijl het zo belangrijk voor me is dat jullie weten dat ik niet stom was, en wel oplette.

Ik stortte in toen ik mijn eigen gezicht zag in de weerspiegeling van het dak van de ambulance. En jij was alleen maar lief. Huilde niet mee, maar stelde me wel gerust. Hoe kun je omgaan met zo veel ellende en zo kalm blijven? Hoe is het mogelijk dat je zelf niet de hele dag meehuilt met de mensen die je tegenkomt?

ambulancemedewerkers

Kon je collega die voorin zat mij ook horen? Ik moet toegeven dat ik een beetje verbaasd was dat je in een ambulance ook gewoon de drempels voelt. Stom hè, maar daar denk je nooit over na. Heb je snel gereden, of niet? Ik weet het niet meer zeker, maar volgens mij stond de sirene niet aan. Hoe maak je de keuze om die wel of niet aan te zetten?

Eenmaal bij het ziekenhuis droegen jullie me snel en efficiënt over aan het verplegend personeel daar. Jullie namen afscheid en verdwenen voor altijd uit mijn leven. Heb je later in het ziekenhuis nog gevraagd hoe het met mij ging? Of mogen ze dan geen informatie over mij geven? Ik zou er niet mee om kunnen gaan, om dan niet te weten hoe het met iemand afloopt.

Ik heb zo veel respect voor jullie

Wat jullie doen, dat zou ik niet kunnen. Het bloed, de wonden, het verdriet. Niet weten hoe het met iemand verder gaat. Ik heb zo veel respect voor jullie. Ook al zal ik de ambulancemedewerkers die mij hebben geholpen waarschijnlijk nooit meer zien, ze hebben een hele grote rol in mijn leven gespeeld. Bedankt, voor jullie goede zorgen. Bedankt, dat jullie mij hebben geholpen.

2 gedachten over “Lieve ambulancemedewerkers, wat heb ik respect voor jullie

  1. Ach lieverd , je raakt me steeds weer met je verhalen. Ik ben zo blij dat het weer zoveel beter gaat met je dan toen die rotdag. De broeders waren inderdaad heel betrokken en ik denk dat ze echt wel nog eens gevraagd hebben hoe het verder met je is gegaan. ??

    1. <3 Lief! Ik ben ook heel blij dat het zo veel beter gaat en trots op ons als gezin, hoe we hier doorheen zijn gekomen. En ja, daar tel ik ook Mitch en de schoonfamilie bij ;)

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.