Mijn vader versloeg kanker en is nu zo fit als een hoentje (nou ja…)

11 jaar geleden kreeg mijn moeder een telefoontje. Terwijl ze midden in de Albert Heijn stond vertelde de dokter aan de andere kant van de lijn dat hij haar en mijn vader toch nog even wilde zien om de resultaten van zijn bloedtest te bespreken. Het was niet goed. Hij dacht aan kanker. Hoe ze het voor elkaar heeft gekregen om niet alles neer te gooien en naar huis te rijden, maar naar de kassa te gaan en netjes te betalen, dat weet ik echt niet. Ik weet alleen dat mijn broertje en ik nog in zalige onwetendheid verkeerden. Onze wereld stortte pas een dag later in.

Een onwetende Sinterklaasavond

Dat mijn ouders ervoor kozen om ons een gezellige avond te laten hebben en het nieuws pas de volgende dag vertelden begreep ik een tijdlang niet helemaal. Hoe hadden ze het volgehouden om niets te laten merken aan ons? Nu begrijp ik beter dat ze ons nog 1 avond wilden laten genieten zonder zorgen. Zorgen die we de periode daarna zeker zouden hebben.

Over de dag dat mijn ouders vertelden dat papa ziek was heb ik al eens geschreven. In ‘Lieve papa‘ beschrijf ik de momenten uit die moeilijke periode die mij het meest zijn bijgebleven. Verder heb ik op mijn blog nooit aandacht besteed aan die periode uit mijn leven, omdat ik mijn blog pas jaren daarna gestart ben. Bovendien is mijn vader nu weer gezond, dus waarom zou ik dat oprakelen?

Stomme feestdagen

De feestdagen waren kut. We wisten niet hoe het komende jaar eruit zou komen te zien. Betekende de diagnose kanker een doodvonnis, of zouden we dit overleven? Alles stond ineens in een heel ander licht en er veranderde een hoop. De kerstdagen en oudejaarsavond waren emotioneel. Samen met onze familie brachten we een toost uit (geen zorgen, ik was gewoon aan de kinderchampagne) op een gezond 2008. Nog nooit hadden we daar meer op gehoopt dan toen.

kanker
Papa en ik, kort nadat ik hoorde dat het mis was.

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit

Het daaropvolgende jaar stond in het teken van ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Dat deden we op onze eigen manier, samen met héél veel lieve vrienden. Soms waren we met zoveel mensen dat er een paar op de gang moesten wachten. Vrijwel altijd maakten wij alle stoelen in de ziekenhuiskamer op. Gelukkig heeft niemand daar ooit over geklaagd. Je ligt tenslotte niet alleen op een kamer.

Ook op de intensive care bouwden we een feestje, alhoewel mijn vader daar volgens mij niet heel veel meer van weet. Ik fietste vaak naar het ziekenhuis en ging daarna nog even de stad in met vrienden, naar het dansen (ik deed toen aan stijldansen) of ik fietste weer naar huis.

Officieel beter

Dat jaar dat we zo vaak in het ziekenhuis te vinden waren, waarin mijn vader élke dag thuis was en wij dat soms best wel een beetje beu waren. Daar staan me zo veel dingen van bij. Maar het moment dat we hoorden dat papa beter was… Dat kan ik me niet herinneren.

Ik kan het me gewoon NIET herinneren. Misschien wel omdat het voor ons nog helemaal niet over was. Zijn haar moest weer gaan groeien (mijn vader is echt lelijk kaal. Sorry pap, maar je hebt geen hoofd om kaal te zijn) en natuurlijk waren we allemaal enorm bang dat het niet echt weg was. Bovendien begon de verwerking van dat hele jaar nu eigenlijk pas.

11 jaar na kanker

En nu zijn we dus zomaar 11 jaar verder. Precies 11 jaar. Sommige mensen in mijn omgeving weten niet eens dat mijn vader ooit ziek is geweest, want het komt niet ter sprake. Alles heeft een plekje gekregen en ook met de effecten op lange termijn kunnen we goed omgaan. Zo heeft mijn vader inmiddels een pacemaker, omdat zijn hart het iets minder goed doet.

Niet alleen de kanker is in het verleden achter gebleven, van mijn vaders snor en zijn jaren tachtig kleding (terwijl het 2007 was, hoe is het mogelijk?) hebben we ook afscheid genomen. Nou kan ik niet heel veel zeggen over zijn kledingsmaak, want die van mijzelf was ook wanstaltig in die tijd. En die make up. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.