Hoeveel pijn het doet als je (denkt dat je) niet geloofd wordt

Toen ik ongeveer 2,5 jaar geleden een ongeluk kreeg zat mijn toenmalige baas binnen 2 weken bij mij op de bank. Om te vragen hoe het ging, en wanneer ik weer halve dagen zou kunnen komen werken. Laat me even verduidelijken: de hechtingen waren er nog niet eens uit, ik kon mezelf niet aankleden en ik had bovendien ook geen vervoer.

Hij bedoelde het waarschijnlijk helemaal niet verkeerd, maar het zorgde bij mij meteen voor stress. Ik kon toch helemaal nog niet werken? Alles deed pijn, ik kon me niet concentreren en in mijn hoofd speelde het ongeluk zich elke 5 seconden opnieuw af. Nee, werken ging hem nog even niet worden.

Fast forward

Fast forward naar ongeveer een jaar later. Na intensieve fysiotherapie, mijn eerste hersteloperatie en langzaam opbouwen van uren op het werk voelde ik me alweer een heel stuk normaler. Toch was ik nog niet mijn oude zelf, en dat vond ik lastig. Ook op mijn toenmalige werk vonden ze me nog niet mijn oude zelf, en mijn contract werd niet verlengd. Begrijpelijk, en dat heb ik ze ook nooit kwalijk genomen.

ongeluk

Dat betekende wel dat ik voor het eerst van mijn leven naar het UWV moest. Ik zal me verder niet te veel uitlaten over wat ik van het UWV vind, dat doet er ook helemaal niet toe. Feit is dat ik daar heel erg het gevoel kreeg dat ze me niet geloofden, en dat deed best pijn.

Ik heb schijt

Ik maak(te) me best vaak druk om de mening van anderen. Een beetje te veel af en toe. In de afgelopen 2,5 jaar heb ik er hard aan gewerkt om me minder bezig te houden met de mening van anderen, en dat gaat over het algemeen best goed. Maar soms is het lastig om niet te veel te denken bij de dingen die mensen zeggen.

Ik durf best te zeggen dat ik tegenwoordig meer schijt heb aan wat mensen zeggen en vinden. Als het druk is in de bus, sta ik niet op voor een ander. Wanneer er zware spullen verhuisd moeten worden help ik niet. En als mijn energie op is, zeg ik mijn afspraak gemakkelijker af. Wat mensen daarvan vinden, dat laat me eigenlijk koud.

Sterk leren te zijn

Toch laat zeker niet alles me koud en dat is me de afgelopen paar maanden weer pijnlijk duidelijk geworden. Er valt dus nog veel te leren op het gebied van loslaten en accepteren dat niet iedereen mij zal begrijpen en geloven. Ik zal nog vaak zat moeten bewijzen dat mijn problemen écht komen doordat ik aangereden ben, dat hoort er nu eenmaal bij. Hadden ze me dat er maar vast bij kunnen vertellen in het ziekenhuis, maar helaas is dit soort dingen niet van tevoren te voorzien.

Als ik kijk naar de afgelopen 2,5 jaar en hoe ik het heb gered, denk ik dat ik er wel kom. En tot die tijd herhaal ik in mijn hoofd gewoon steeds: ‘Ik heb schijt’. Eens kijken of dat helpt!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.